Willemijn Sas

Ruim 20 jaar leerkracht. Regulier onderwijs. Speciaal onderwijs. Ik was intern begeleider en een tijd ambulant trajectbegeleider. Maar ik was en bén vooral leerkracht.  
Op LinkedIn staat het keurig op een rijtje.

Mijn vak is prachtig. Maar het verhaal over het onderwijs vaak zo negatief. In 2019 besloot ik om mijn kennis, ervaring en mijn positieve onderwijsverhaal ook te verspreiden buiten mijn eigen klaslokaal.
Er ontstond een nieuwe passie: Het besmetten van andere (onderwijs)mensen met mijn kennis, ervaring, lol en liefde voor het mooiste vak van de wereld.

Eind 2020 besloot ik het over een andere boeg te gooien. Ik gaf een nieuwe invulling aan mijn vak om zo het verschil te maken.
Naast het delen van mijn kennis, ervaring, lol en liefde voor het vak van leerkracht met anderen, werkte ik als invalleerkracht. Geen eigen groep meer maar zo nu en dan aan de slag in het vreemde klaslokaal van een collega. Met een groep kinderen voor wie ik slechts de invaljuf was.
Zo flirtte ik dan keer op keer met mijn allergrootste liefde. Dat mooiste vak van de wereld.


Schurende heimwee.

Dat had ik soms. En steeds vaker. Naar een eigen groep. Met een eigen karakter en dynamiek. Naar een eigen klaslokaal. Een werkplaats die precies zo is ingericht dat het mijn onderwijs optimaliseert. Naar schriften waarin ik mijn leerlingen een strikte structuur leer aan te brengen. Naar het bouwen, het proces en de ontwikkeling. Een jaar lang. Met kinderen en hun ouders.

Het bloed kroop waar het niet gaan kon. 
De heimwee naar ‘een eigen groep’ was te groot. 
Oude liefde roest niet. Nooit. Toch? 

Dus ben ik, naast het geweldige werk dat ik doe in onderwijsland vanuit mijn bedrijf, ook voor twee dagen leerkracht in een ‘eigen’ groep. Een prachtcombi. 


“Wat een vak heb ik. Het mooiste vak van de wereld.”
Willemijn Sas